ΑΡΧΙΛΟΧΟΣ

εἰμὶ δ' ἐγὼ θεράπων μὲν Ἐνυαλίοιο ἄνακτος
καὶ Μουσέων ἐρατὸν δῶρον ἐπιστάμενος.

ἔν δορὶ μέν μοι μᾶζα μεμαγμέμη, ἐν δορὶ δ' οἶνος
Ἰσμαρικός; πίνω δ' ἐν δορὶ κεκλιμένος.

(...) ἓν δ' ἐπίσταμαι μέγα,
τὸν κακῶς <μ'> ἔρδοντα δεινοῖς ἀνταμείβεσθαι κακοῖς.

ἀσπίδι μὲν Σαι5ων τις ἀγάλλεται, ἣν παρὰ θάμνωι
ἔντος ἀμώμητον κάλλιπον οὐκ ἐθέλων·
αὐτὸν δ' ἐξεσάωσα· τί μοι μέλει ἀσπὶς ἐκείνη;
ἐρρέτω· ἐξαῦτις κτήσομαι οὐ κακίω·